Laudate

 

Nie wypowiadam się właściwie o sztuce, lecz o pewnej postawie życiowej.

[...]

Kicz nie mógłby bowiem ani powstać, ani przetrwać, gdyby nie istniał człowiek, który lubi kicz i jako producent sztuki chce go wytwarzać, a jako konsument sztuki gotów jest go kupować i nawet dobrze za niego zapłacić: sztuka w najszerszym znaczeniu tego słowa jest zawsze odbiciem określonego człowieka i jeśli kicz jest kłamstwem – jak się go często i słusznie określa – to zarzut ten godzi w człowieka, który potrzebuje takiego kłamliwego i upiększającego zwierciadła, aby się w nim rozpoznać i z prostoduszną przyjemnością przyznać się do swoich kłamstw.

[…]

Pierwotną konwencją kiczu jest egzaltacja – obłudna egzaltacja, ponieważ próbuje ustanowić z gruntu fałszywy związek między niebem a ziemią. W jaki rodzaj dzieła kicz stara się przekształcić życie ludzkie? Odpowiedź jest prosta: w neurotyczny, to znaczy taki, który narzuca rzeczywistości konwencję całkowicie nierealną. […] poruszając się między nierealnymi konwencjami, które nabrały dla niego wartości symbolu, neurotyk nie zauważa, że nieustannie myli ze sobą kategorie etyczne i estetyczne oraz słucha nakazów, które wcale nakazami nie są. Jedyną kategorią, która się tutaj pojawia, jest kategoria kiczu i tkwiącego w nim zła […]. Jest to zło wynikające z powszechnej hipokryzji, uwikłania się w gąszczu uczuć
i konwencji.

[…]

Kicz powstaje na skutek rezygnacji z prawdy na rzecz piękna.

Hermann Broch, Kilka uwag o kiczu

 

 

1

 

2

 

3

 

4

 

5

 

6

 

7

 

8

 

9

 

10

 

11

 

12

 

Tadeusz Badziewit – pseudonim Jakuba Dziewita, służący mu do prezentowania zdjęć komentujących rzeczywistość w sposób ironiczno–prześmiew czy. Jakub Dziewit jest kulturoznawcą (wykłada na Uniwersytecie Śląskim) i fotografem. Swoje prace pokazywał na kilkunastu wystawach indywidualnych i zbiorowych w Polsce i za granicą. Jest autorem książki Aparaty i obrazy. W stronę kulturowej historii fotografii (2014).